ԱՐԴԱՐԱԴԱՏՈՒԹՅՈՒՆ, ԼԻԿԿԱՅԱՆ, ԹԵ՞ ՍՎԱՂՉԻՈՒԹՅՈՒՆ

Այսօր, մեկ քրեական գործով, «անգրագիտության լիկվիդացման» (լիկկայան) խորհուրդը շատ արդիական է: Խոսքը վերաբերում է Արարատի և Վայոց Ձորի մարզերի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Խաչիկ Հովհաննիսյանին, ով դատական նիստի ժամանակ (թիվ 44109011 քրեական գործով) ուղղակի քննիչին սովորեցրել է, թե ինչպես պետք է ձևակերպված լինի «կալանքի» ժամկետը երկարաձգելու մասին դատարան ներկայացվող միջնորդությունը: Դատավոր Խ.Հովհաննիսյանը, այնքան է տարվել իր այդ նախաձեռնությամբ, որ ըստ էության բավարարել է ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 135-րդ օրենսգրքի պահանջներին հակասող միջնորդությունը և կալանքի ժամկետը երկարաձգել է ևս մեկ ամսով:

Դա քիչ է, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանն էլ (նախագահող Գրիշա Մելիք-Սարգսյան) իր հերթին է հավանություն տվել դատավոր Խ.Հովհաննիսյանի գործելակերպին:

Դատավոր Խ.Հովհաննիսյան  Դատավոր Գրիշա Մելիք-Սարգսյան

Օրենքի առջև անհավասարության սկզբունքը

“Օրենքի առջև հավասարության” սկզբունքը հանրաճանաչ է բոլոր քաղաքակիրթ և դեմոկրատական հասարակություններում: Դրա հակառակը օտար է և անընդունելի: Չնայած դրան, փաստաբաններս նման դրսևորումներին ականատես ենք լինում շատ հաճախ ոչ միայն դատական ատյաններում, այլ նաև մեր առօրյա կյանքում:

Այդ սկզբունքը պարզ է բոլորի համար և անհրաժեշտ չէ լինել իրավաբան կամ ունենալ իրավաբանական կրթություն դրա կարևորությունն ընկալելու համար: Նույնիսկ շարքային քաղաքացին կարող է տալ այդ սկզբունքի վերաբերյալ մեկնաբանություն և շատ դեպքերում այդ մեկնաբանությունն ուղղակի կարտահայտի օրենքի առջև հավասարության սկզբունքի էությունը: Այն է. ցանկացած անձ հանդիսանում է նույն օրենքի սուբյեկտ: Իսկ մեր դատավորները…

Իսկ մեր դատավորներից Արմավիրի մարզի առաջին ատյանի դատարանի դատավորներ

Արթուր Ադամյանը,        Արամ Հովսեփյանը    և    Վահան Խալաթյանը

ունեն այլ մոտեցում: Չէ, չէ, մի կարծեք թե նրանք պատկերացում չունեն թե ինչ է նշանակում յուրաքանչյուր անձի հավասարությունն օրենքի առջև: